Mam papier od Boga.
Niby nic, celuloza.
Na niej kilka słów.
"Wybaczę. Bądż zdrów".
sobota, 8 grudnia 2012
poniedziałek, 3 grudnia 2012
Modlitwa warmińska
Nie mam już wiele czasu,
mam swoje przecież lata.
Gdy z czasem cicho zniknę,
cóż, mała w końcu strata.
Tylko zostawić sobie
małe conieco zechcę.
Interes jest uczciwy.
Tobie zostawiam resztę.
Bo po jeziorze
pod żaglem płyną łodzie.
To także jest zbyt mało,
ale tak piękne, Boże.
Zabierz mi resztę, proszę,
i zostaw mi te żagle.
Zostaw mi je na wieczność,
a resztę zabierz nagle.
Niewiele mi zostało
radości i cierpienia,
i Ty mi tego, proszę,
broń Boże, też nie zmieniaj.
Więc kiedy mnie ogarnie
jasność niebytu święta,
swojego ja dotrzymam,
o Twoim Ty pamiętaj.
Bo na błękicie
małych obłoczków chmara.
Na zawsze się o takie
dla mnie, błagam, postaraj.
Resztę mi zabierz, proszę,
tylko tych chmurek parę
pozostaw Panie Boże
jako dla mnie podarek.
mam swoje przecież lata.
Gdy z czasem cicho zniknę,
cóż, mała w końcu strata.
Tylko zostawić sobie
małe conieco zechcę.
Interes jest uczciwy.
Tobie zostawiam resztę.
Bo po jeziorze
pod żaglem płyną łodzie.
To także jest zbyt mało,
ale tak piękne, Boże.
Zabierz mi resztę, proszę,
i zostaw mi te żagle.
Zostaw mi je na wieczność,
a resztę zabierz nagle.
Niewiele mi zostało
radości i cierpienia,
i Ty mi tego, proszę,
broń Boże, też nie zmieniaj.
Więc kiedy mnie ogarnie
jasność niebytu święta,
swojego ja dotrzymam,
o Twoim Ty pamiętaj.
Bo na błękicie
małych obłoczków chmara.
Na zawsze się o takie
dla mnie, błagam, postaraj.
Resztę mi zabierz, proszę,
tylko tych chmurek parę
pozostaw Panie Boże
jako dla mnie podarek.
czwartek, 22 listopada 2012
Nie będę, i może dobrze? :)
By być bardem,
mam wrażliwość nazbyt twardą.
I do tego brak mi głosu,
a więc bardzić mi nie sposób.
Myślą zaś ogarniam głębię
życia, ale
niezupełnie...
Nie będę Dylanem,
ani Villonem,
bo być tak wielkim,
to jest chore.
Nie będę nawet pisarzem gminnym.
Bo znacznie lepiej
piszą inni....
mam wrażliwość nazbyt twardą.
I do tego brak mi głosu,
a więc bardzić mi nie sposób.
Myślą zaś ogarniam głębię
życia, ale
niezupełnie...
Nie będę Dylanem,
ani Villonem,
bo być tak wielkim,
to jest chore.
Nie będę nawet pisarzem gminnym.
Bo znacznie lepiej
piszą inni....
piątek, 16 listopada 2012
New Civilization Blues
Napisałem na fejsbuku,
jak wyjmować łuki z juków,
w Naszej Klasie przypomniałem
jak się w Dorci D. kochałem,
Mam opisy też na tlenie,
gdyż w opisach się nie lenię.
Tylko Twitter jęczy z braku,
tak
mi brak tych kilku znaków...
Płynie we mnie milion rzek
cywilizacji.
W rzekach płynie tylko ściek.
Abominację
czuję do siebie! Moja maksyma:
Jestem Cloaca Maxima...
Drukiem już się nie wydaję,
staromodne to zwyczaje.
Z braku głosu nie slamuję,
choć się w slamie nieźle czuję.
Geniusz mój szczególnej troski,
może być muzykiem boskim?
Bo to tylko szczęścia łut...
Ale
wcale nie znam nut...
Płynie we mnie milion rzek
cywilizacji.
W rzekach płynie tylko ściek.
Abominację
czuję do siebie. A moje motto:
...Nie ma motta. Wokół mnie błotto...
Życie mam realistyczne,
Zmarznę lub się mało wyśpię.
Bywa, nie jem, chociaż piję,
bo nie chlebem człowiek żyje.
Piszę bzdury i na blogach,
z Bogiem lub też mimo Boga,
tak ogólnie, w sumie prima
tylko,
sensu już w tym ni ma...
Płynie we mnie milion rzek
cywilizacji.
W rzekach płynie tylko ściek.
Abominację
czuję do siebie. A myśl przewodnia:
Teraz pić, wytrzeźwieć do dnia...
jak wyjmować łuki z juków,
w Naszej Klasie przypomniałem
jak się w Dorci D. kochałem,
Mam opisy też na tlenie,
gdyż w opisach się nie lenię.
Tylko Twitter jęczy z braku,
tak
mi brak tych kilku znaków...
Płynie we mnie milion rzek
cywilizacji.
W rzekach płynie tylko ściek.
Abominację
czuję do siebie! Moja maksyma:
Jestem Cloaca Maxima...
Drukiem już się nie wydaję,
staromodne to zwyczaje.
Z braku głosu nie slamuję,
choć się w slamie nieźle czuję.
Geniusz mój szczególnej troski,
może być muzykiem boskim?
Bo to tylko szczęścia łut...
Ale
wcale nie znam nut...
Płynie we mnie milion rzek
cywilizacji.
W rzekach płynie tylko ściek.
Abominację
czuję do siebie. A moje motto:
...Nie ma motta. Wokół mnie błotto...
Życie mam realistyczne,
Zmarznę lub się mało wyśpię.
Bywa, nie jem, chociaż piję,
bo nie chlebem człowiek żyje.
Piszę bzdury i na blogach,
z Bogiem lub też mimo Boga,
tak ogólnie, w sumie prima
tylko,
sensu już w tym ni ma...
Płynie we mnie milion rzek
cywilizacji.
W rzekach płynie tylko ściek.
Abominację
czuję do siebie. A myśl przewodnia:
Teraz pić, wytrzeźwieć do dnia...
czwartek, 8 listopada 2012
Środa. Dzień bezmuzny
Makulatura spod mego pióra
szepcze wśród liści szelestu
Brak w niej podmiotu,
zgęszczeń, metafor,
crescenda i anapestu.
Pisana w środę, tak mimochodem,
hiperbol wielu w niej nie ma.
Ot, kilka wersów
całkiem bez sensu.
Bo coś napisać trzeba.
Słowa nad ranem wystukiwane,
z dala od wen momentalnych.
Literek masa
nie pierwszej klasy,
a rym też nie nazbyt nachalny.
Już od pojutrza, gdyby się uprzeć,
mogę mieć dni bardziej płodne.
Dziś to dylemat,
bo Muzy nie mam.
Muza ma dziś znów wychodne.
---------------------------------------------------------
Świeży wierszyk co czwartek miedzy 22:00 a północą,
w audycji "W stronę Krainy Łagodności"
http://radio-aspekt.de
szepcze wśród liści szelestu
Brak w niej podmiotu,
zgęszczeń, metafor,
crescenda i anapestu.
Pisana w środę, tak mimochodem,
hiperbol wielu w niej nie ma.
Ot, kilka wersów
całkiem bez sensu.
Bo coś napisać trzeba.
Słowa nad ranem wystukiwane,
z dala od wen momentalnych.
Literek masa
nie pierwszej klasy,
a rym też nie nazbyt nachalny.
Już od pojutrza, gdyby się uprzeć,
mogę mieć dni bardziej płodne.
Dziś to dylemat,
bo Muzy nie mam.
Muza ma dziś znów wychodne.
---------------------------------------------------------
Świeży wierszyk co czwartek miedzy 22:00 a północą,
w audycji "W stronę Krainy Łagodności"
http://radio-aspekt.de
piątek, 2 listopada 2012
Marmury i granity
Brzozy w krzyż pocięte,
jak marmury i granity.
Sentymenty święte,
by nikt nie pozostał nikim.
Stupy,
wieże z kości słoniowej
dla wszystkich tych.
I owych.
I kurhany.
Kurhany w pamięci stawiane,
kurhany w pamięci
by tych, co byli
uświęcić.
jak marmury i granity.
Sentymenty święte,
by nikt nie pozostał nikim.
Stupy,
wieże z kości słoniowej
dla wszystkich tych.
I owych.
I kurhany.
Kurhany w pamięci stawiane,
kurhany w pamięci
by tych, co byli
uświęcić.
sobota, 6 października 2012
Nie rozumiem!
Od lat mnie ściga pewien argument,
przyznaję, dość logiczny, w sumie...
W dwóch wersjach jest: „Bo tak.” „Bo nie.”
Aż żyć mi odechciewa się...
Tak koleżanki, kochanki i żony
stawiają mnie przed nieodgadnionym.
Może by dały jakiś znak,
co jest „Bo nie.”, a co „Bo tak.”
Czasem już nawet coś zakumam.
Pewnie nad światem stoi łuna?
Może ślimaki śpią na wznak?
„Nie, nie ślimaki!” Czemu? „Bo tak!”
Jak mam ten fakt w w swym życiu unieść?
Skoro niczego nie rozumiem?...
Lecz coś da żyć mi, i pomoże -
przecież być może jeszcze gorzej:
O co Ci chodzi, kochanie moje?
Nie piję, w domu nic nie broję.
Kocham Cie stale, zamykam drzwi...
Powiedz mi o co chodzi Ci...
W temacie kobiet niewiele umiem,
Jak mnie wkurzają, zazwyczaj szumię.
Na niby niby, bardziej na złość,
bo jakże nie mieć mam Cię dość?:
„Za mało bywasz, zbytnio pracujesz,
pijesz za dużo i tym się trujesz!
Kochasz za mało, choć tulisz dość
Ja wiem... To właśnie mnie na złość...”
Po prostu kocham, ot, dopust Boży...
Z Tobą zjeść zupę, z Tobą położyć.
Z Tobą wytrzymać Twe swary wszelkie.
To poświęcenie jest niewielkie...
I wówczas zjawia się z powietrza
superformuła znacznie lepsza!
I zawsze mnie wyszuka w tłumie:
"Bo Ty niczego nie rozumiesz!”
Ja wciąż Cię kocham, moja kochana.
Kocham z wieczora, oraz z rana.
Lecz teraz, tak naprawdę, w sumie,
Ja Cię Kochanie nie rozumiem...
przyznaję, dość logiczny, w sumie...
W dwóch wersjach jest: „Bo tak.” „Bo nie.”
Aż żyć mi odechciewa się...
Tak koleżanki, kochanki i żony
stawiają mnie przed nieodgadnionym.
Może by dały jakiś znak,
co jest „Bo nie.”, a co „Bo tak.”
Czasem już nawet coś zakumam.
Pewnie nad światem stoi łuna?
Może ślimaki śpią na wznak?
„Nie, nie ślimaki!” Czemu? „Bo tak!”
Jak mam ten fakt w w swym życiu unieść?
Skoro niczego nie rozumiem?...
Lecz coś da żyć mi, i pomoże -
przecież być może jeszcze gorzej:
O co Ci chodzi, kochanie moje?
Nie piję, w domu nic nie broję.
Kocham Cie stale, zamykam drzwi...
Powiedz mi o co chodzi Ci...
W temacie kobiet niewiele umiem,
Jak mnie wkurzają, zazwyczaj szumię.
Na niby niby, bardziej na złość,
bo jakże nie mieć mam Cię dość?:
„Za mało bywasz, zbytnio pracujesz,
pijesz za dużo i tym się trujesz!
Kochasz za mało, choć tulisz dość
Ja wiem... To właśnie mnie na złość...”
Po prostu kocham, ot, dopust Boży...
Z Tobą zjeść zupę, z Tobą położyć.
Z Tobą wytrzymać Twe swary wszelkie.
To poświęcenie jest niewielkie...
I wówczas zjawia się z powietrza
superformuła znacznie lepsza!
I zawsze mnie wyszuka w tłumie:
"Bo Ty niczego nie rozumiesz!”
Ja wciąż Cię kocham, moja kochana.
Kocham z wieczora, oraz z rana.
Lecz teraz, tak naprawdę, w sumie,
Ja Cię Kochanie nie rozumiem...
niedziela, 9 września 2012
Mała M.
Ta miłość trwała tak krótko,
jak krótko kwitną magnolie.
Raz tylko płynęła łódką
w słowika nocnych symfoniach.
Niedługi wstęp - na jedną noc,
i rozwinięcia nie było...
Ot, ledwo się zaczęła i
zaraz skończyła się miłość.
Zielona miłość.
Zaczęła się i skończyła.
Może czasu jej zabrakło na dorosłość.
Mało jej było...
Cóż, krótka miłość.
Zwyczajna miłość,
po prostu.
Małe miłości są małe,
współczuć im można jak jętkom.
Bo szybko buchają żarem,
a stygną tak samo prędko.
Brak im jest czasu na pranie,
zmywanie naczyń, rozmowy
Do bani takie kochanie,
które od jutra masz z głowy.
Zielona miłość.
Zaczęła się i skończyła.
Może czasu jej zabrakło na dorosłość.
Mało jej było...
Cóż, krótka miłość.
Zwyczajna miłość,
po prostu.
Literatura palacza
Kupiłem w kiosku znowu, niestety,
fajki, zapałki oraz gazety.
Były w nich wojny, napady, hordy,
i celebryci, i inne mordy.
Lecz przeraziła mnie, nie udaję -
literatura na paczce fajek.
Czytałem wcześniej setki horrorów,
ale nie z musu, tylko z wyboru.
Subtelność tekstu wiała zamiecią,
czarno na białym na jedną trzecią.
Minister zdrowia na dedykacji
chce mnie przekonać do swoich racji:
Życzy mi raka, zawału serca
i impotencji mej chce bluźnierca.
Pisze też że do tego zmierzam,
by mieć coś w sobie, jak w tyłku jeża.
Że mi wątroba pęknie lub szelki,
czy inne wewnątrz duperelki.
Oraz dowodzi, że naukowcy
dawno nazwali mnie samcem owcy.
Ja się z nim zgadzam, jestem kretynem,
nie zaoszczędzę, wcześniej się zwinę,
kaszelek rankiem zamiast erekcji,
a potem sekcja mimo obiekcji.
Lecz wciąż winietkę zamieszcza nową
wpędzając w traumę mnie nerwową.
Wiec odstawiłem literaturę
co treści niesie dla mnie ponure.
Dymek mam w płucach, w słuchawkach blues,
życie mam w dupie, a w życiu luz...
fajki, zapałki oraz gazety.
Były w nich wojny, napady, hordy,
i celebryci, i inne mordy.
Lecz przeraziła mnie, nie udaję -
literatura na paczce fajek.
Czytałem wcześniej setki horrorów,
ale nie z musu, tylko z wyboru.
Subtelność tekstu wiała zamiecią,
czarno na białym na jedną trzecią.
Minister zdrowia na dedykacji
chce mnie przekonać do swoich racji:
Życzy mi raka, zawału serca
i impotencji mej chce bluźnierca.
Pisze też że do tego zmierzam,
by mieć coś w sobie, jak w tyłku jeża.
Że mi wątroba pęknie lub szelki,
czy inne wewnątrz duperelki.
Oraz dowodzi, że naukowcy
dawno nazwali mnie samcem owcy.
Ja się z nim zgadzam, jestem kretynem,
nie zaoszczędzę, wcześniej się zwinę,
kaszelek rankiem zamiast erekcji,
a potem sekcja mimo obiekcji.
Lecz wciąż winietkę zamieszcza nową
wpędzając w traumę mnie nerwową.
Wiec odstawiłem literaturę
co treści niesie dla mnie ponure.
Dymek mam w płucach, w słuchawkach blues,
życie mam w dupie, a w życiu luz...
poniedziałek, 13 sierpnia 2012
O trzeciej nad ranem
W mym mieście o trzeciej nad ranem
latarnie tylko znaczą firmament.
Jakiś pijak opiera się o płot,
jakieś światło z okna rozprasza mrok.
Ktoś nie zdążył, ktoś inny zaczyna.
Czyjaś skarga i czyjaś wina.
W moim mieście, nim przyjdzie świt
nie jest szczęśliwy nikt.
I o tej porze, nie wiem czemu,
zaczyna się, co pewien czas,
ta moja koniunkcja z Wenus,
bo księżyc dawno zgasł.
Wciąż Cie szukam, choćbym miał Cię
na wyciągnięcie ręki swej.
O tej porze, tu w moim mieście
...śnię...
O trzeciej nad ranem w mym mieście,
nie ma kaca na razie, nareszcie...
Tramwaj huczy w studni ścian,
w głowie dudni dobrze znany stan.
Ktoś powraca, ktoś inny wychodzi.
Zapomniana gorzała się chłodzi...
W moim mieście, nim pojawi się dzień
pod latarniami cień.
A o tej porze, nie wiem po co
ja kocham Cię, co pewien czas.
Choć gwiazdy po deszczu się błocą,
a księżyca nie ma i u gwiazd...
I wciąż szukam, choć tak nienachalnie
miejsca tego pośród ulic stu,
o tej porze, tu w moim mieście
do snu...
latarnie tylko znaczą firmament.
Jakiś pijak opiera się o płot,
jakieś światło z okna rozprasza mrok.
Ktoś nie zdążył, ktoś inny zaczyna.
Czyjaś skarga i czyjaś wina.
W moim mieście, nim przyjdzie świt
nie jest szczęśliwy nikt.
I o tej porze, nie wiem czemu,
zaczyna się, co pewien czas,
ta moja koniunkcja z Wenus,
bo księżyc dawno zgasł.
Wciąż Cie szukam, choćbym miał Cię
na wyciągnięcie ręki swej.
O tej porze, tu w moim mieście
...śnię...
O trzeciej nad ranem w mym mieście,
nie ma kaca na razie, nareszcie...
Tramwaj huczy w studni ścian,
w głowie dudni dobrze znany stan.
Ktoś powraca, ktoś inny wychodzi.
Zapomniana gorzała się chłodzi...
W moim mieście, nim pojawi się dzień
pod latarniami cień.
A o tej porze, nie wiem po co
ja kocham Cię, co pewien czas.
Choć gwiazdy po deszczu się błocą,
a księżyca nie ma i u gwiazd...
I wciąż szukam, choć tak nienachalnie
miejsca tego pośród ulic stu,
o tej porze, tu w moim mieście
do snu...
piątek, 20 lipca 2012
Co tam...
Kiedy umrę, będzie mi głupio
Będzie sinozielono i trupio.
Czy przetrwa dusza, czy też w pył?
Co tam. I tak nie będę żył.
Może spadnie deszcz, lub zaświeci wszędzie.
Co tam...
Mnie już nie będzie.
Ref: Bo cóż to za życie w niebycie,
zachwycać nie może obficie.
Na jeden raz to za mało,
bo więcej, bo więcej się chciało...
Zakopią mnie pewnie lub spalą,
albo jeszcze coś udoskonalą.
Trupem stanę się totalnym,
martwo tak niepowtarzalnym...
Czy umrę może zimą, czy też w lecie...
Co tam...
Nie powtórzę się przecież.
Ref: Bo cóż to za życie w niebycie...
Będą inni na świecie wszędzie.
Tylko mnie już, cholera, nie będzie.
Choć, co tam, że nie będzie mnie,
choć tak bardzo, bardzo się chce.
Wszak nie żyło mi się dotąd doskonale...
Co tam!
Na złość nie umrę wcale!!!
Ref: Bo cóż to za życie w niebycie...
Będzie sinozielono i trupio.
Czy przetrwa dusza, czy też w pył?
Co tam. I tak nie będę żył.
Może spadnie deszcz, lub zaświeci wszędzie.
Co tam...
Mnie już nie będzie.
Ref: Bo cóż to za życie w niebycie,
zachwycać nie może obficie.
Na jeden raz to za mało,
bo więcej, bo więcej się chciało...
Zakopią mnie pewnie lub spalą,
albo jeszcze coś udoskonalą.
Trupem stanę się totalnym,
martwo tak niepowtarzalnym...
Czy umrę może zimą, czy też w lecie...
Co tam...
Nie powtórzę się przecież.
Ref: Bo cóż to za życie w niebycie...
Będą inni na świecie wszędzie.
Tylko mnie już, cholera, nie będzie.
Choć, co tam, że nie będzie mnie,
choć tak bardzo, bardzo się chce.
Wszak nie żyło mi się dotąd doskonale...
Co tam!
Na złość nie umrę wcale!!!
Ref: Bo cóż to za życie w niebycie...
czwartek, 12 lipca 2012
Słowa
Gdy ktoś wymyślał słowa,
wymyślił nam ich dość.
Wymyślił „miłość”, „zdradę”,
„nienawiść” oraz „złość”.
„Codzienność” i „kochanie”,
„euforię”, „smutek”, „ból”.
Wymyślił „pieprz” i „taniec”,
a także „miód” i „sól”
Wymyślił „łzy” i „uśmiech”,
„wiatr”, „chmury” oraz „deszcz”,
„radosne” i „ponure”,
„słoneczne”. „Piękne” też.
Wymyślił „spokój”, „burzę”,
„grom z nieba” , „z rurki krem”.
Ale nie wiedział tego,
co ja o Tobie wiem.
Chociaż wymyślał stale
słowa, co wpadną w duszę,
to nie znał Ciebie wcale.
Więc sam Cię nazwać muszę...
wymyślił nam ich dość.
Wymyślił „miłość”, „zdradę”,
„nienawiść” oraz „złość”.
„Codzienność” i „kochanie”,
„euforię”, „smutek”, „ból”.
Wymyślił „pieprz” i „taniec”,
a także „miód” i „sól”
Wymyślił „łzy” i „uśmiech”,
„wiatr”, „chmury” oraz „deszcz”,
„radosne” i „ponure”,
„słoneczne”. „Piękne” też.
Wymyślił „spokój”, „burzę”,
„grom z nieba” , „z rurki krem”.
Ale nie wiedział tego,
co ja o Tobie wiem.
Chociaż wymyślał stale
słowa, co wpadną w duszę,
to nie znał Ciebie wcale.
Więc sam Cię nazwać muszę...
Subskrybuj:
Posty (Atom)
